Эрнест Хемингуэй жыцце, героі, творчасць

Эрнест Хемингуэй:

жыцце, героі, творчасць

Змест

· Уводзіны

· Раздзел I. Жыцце

o - Першая Сусветная Вайна

o -Іншая Сусветная Вайна

· Раздзел II. Героі і творчасць

· Заключэнне

· Спіс выкарыстанай літаратуры

"… ёсць рэчы і горш войны.

Баязлівасць горш, здрада горш, эгаізм горш".

Э .Хэмінгуэй (1937)

Уводзіны

Для свайго рэферата я абрала вядомага пісьменніка XX стагоддзі Эрнэста Хэмінгуэя. Я лічу, што для любога з нас Хэмінгуэй-чалавек неаддзельны ад Хэмінгуэя-пісьменніка, ад яго кніг і яго герояў, дакладней, ад тых з іх, у якіх ён, не хаваючы гэтага, кахаў то ж, што кахаў у самім сабе, - сілу, шырату, адвага, гатовасць стаяць за сябе і за справу, які ты лічыш правым і гатовасць рызыкаваць жыццём.

Яго героі жывуць высокімі маральнымі прынцыпамі, якімі яны жывуць і дыхаюць без высокіх слоў, прынцыпамі, якія, мяркуючы па пражытай ім жыцця, Хэмінгуэй лічыў абавязковымі і для самога сябе.

Вядома, ні жыццё Хэмінгуэя, ні яго кнігі не зводзяцца толькі да гэтага. Але, аднак, не будзе перабольшаннем сказаць, што без гэтых маральных прынцыпаў нельга ўявіць сабе ні яго жыцці, ні яго кніг.

Каханне да жанчыны займае велізарнае месца ў большасці кніг Хэмінгуэя. І праблема чалавечай мужнасці, рыска, самаахвяраванні, гатовасці аддаць жыццё за сябра - неаддзельная ад уяўлення Хэмінгуэя пра тое, што варта зваць каханнем і што не варта, пра людзей, з асобай якіх слова "каханне" спалучаецца, і пра тыя, з кім яно не спалучаецца і ўжываецца дарэмна.

Чытаючы Хэмінгуэя, няцяжка заўважыць, што баязліўцы ці самалюбы, у сутнасці, не здольныя кахаць. А калі яны самі і завуць тое, што яны выпрабоўваюць, каханнем, аўтар пакідае гэта на іх сумленні.

Не ўсім аднолькава падабаецца мера шчырасці, з якой апісвае Хэмінгуэй стаўлення мужчыны і жанчыны. Аднак варта заўважыць, што самі гэтыя адносіны цікавыя Хэмінгуэю толькі тады, калі за імі варта каханне ці калі з іх пачынаецца каханне. Пра тое, што не дарасло да кахання ці ніколі і не збіралася стаць ёю, Хэмінгуэй часцей згадвае, чым піша. І як ні далёкая яго традыцыя ў малюнку адносін паміж мужчынам і жанчынай ад традыцыі рускай класікі - у самым галоўным ён блізкі тут да Талстога; тое, што ні з якога боку не заслугоўвае назвы кахання, часцей за ўсё ганаруецца ў Хэмінгуэя толькі згадванняў, звычайна хірургічна дакладных, але рэдка падрабязных.

Ужо не паўгода, не сем гадоў, а сорак тры гады прайшло з таго дня, як Хэмінгуэй сышоў з жыцця. За гэтыя гады апублікавана шмат кніг пра яго, некалькі яго біяграфій і аддана друку некаторая колькасць плётак пра яго. Пачалі і працягваюць публікавацца раней невядомыя нам творы Хэмінгуэя, якія ён не паспеў ці не злічыў патрэбным апублікаваць пры жыцці. Словам, усё ідзе сваім парадкам.

Але галоўнае сярод усяго гэтага - павольна і непераадольна нарастальнае адчуванне маштабу страты, панесенай чалавецтвам з сыходам з жыцця Хэмінгуэя. І адначасова ўсё больш выразнае разуменне сапраўдных маштабаў таго ўнёску, які ён унёс у сусветную літаратуру XX стагоддзі.

І менавіта гэтаму выдатнаму літаратурнаму дзеячу я жадаю прысвяціць сваю працу "Жыццё, сюжэты, творчасць".

Частка I

Ж І З Н Ь

Эрнэста Хэмінгуэя з поўным правам можна назваць аднагодкам XX стагоддзі. І не толькі таму, што ён нарадзіўся на самай мяжы стагоддзя - у 1899 году. І нават не таму, што ўсё сваё жыццё, якая захапіла больш полустолетия (ён скончыў з сабой 2 ліпеня 1961 гады), Хэмінгуэй жыў жыццём свайго стагоддзя, быў актыўным удзельнікам шматлікіх буйных падзей гістарычнага маштабу - досыць сказаць, што ён добраахвотна ўдзельнічаў у трох войнах, дзве з якіх былі сусветнымі войнамі. Ён апынуўся сапраўдным аднагодкам XX стагоддзі таму, што з лімітавай сумленнасцю вялікага мастака імкнуўся адказаць на самыя вострыя, самыя хворыя пытанні сучаснасці.

Калі жыццёвая біяграфія Хэмінгуэя пачалася па істоце, у акопах на рацэ Пьяве , тое яго літаратурная біяграфія бярэ свае вытокі ў Парыжы 20-х гадоў. Парыж у тс часы быў Мекай мадэрнізму. Пісьменнікі, паэты, мастакі са мноства краін з'язджаліся сюды, каб акунуцца ў гэту атмасферу, дзе звяргаліся былыя каштоўнасці і ствараліся, здавалася б, новыя, народжаныя да жыцця XX пеком . У гэты бурлівы вір і пагрузіўся малады журналіст, цвёрда які рашыў стаць пісьменнікам.

У Парыжы Хэмінгуэй пазнаёміўся з такімі слупамі мадэрнісцкай літаратуры, як Джэймс Джойс, Гертруда Стайн . Яны былі кумірамі, непарушнымі аўтарытэтамі для маладых літаратараў. І трэба было валодаць вельмі цвярозым розумам і прыроджаным нюхам пісьменніка-рэаліста, каб не даць захапіць сябе моднымі ідэямі міс Стайн , яе суб'ектывізмам, дэманстратыўным грэбаваннем да сацыяльных пра-блемам , яе эксперыментамі, якія зводзяцца да чыста фармальнай славеснай гульні. Малады Хэмінгуэй прыслухоўваўся да рад Стайн , уважліва вывучаў досвед Джойса. Прыслухоўваўся, вывучаў, але ў сваёй працы шукаў уласны шлях.

У пошуках гэтага ўласнага шляху Хэмінгуэю дапамагла вялікая руская рэалістычная літаратура. "З тых часоў як я выявіў бібліятэку Сільвіі Бізун, - успамінаў Хэмінгуэй у кнізе "Свята, які заўсёды з табой",-

Внимание, отключите Adblock

Вы посетили наш сайт со включенным блокировщиком рекламы!
Ссылка для скачивания станет доступной сразу после отключения Adblock!

Скачать